Dankjewel, robot

Een afkickproces gaat altijd met ups en downs, morgen meer daarover! Voor vandaag een stukje over mijn relatie met Siri.

Sinds kort probeer ik Siri te gebruiken, de stemassistent op mijn iPhone. Tot nu toe vond ik het altijd een beetje belachelijk als mijn vriend een kookwekker zette met zijn telefoon. Hij gebruikt Google in het Engels, dus dat klinkt dan zo: ‘Google, set a timer for 10 minutes!’. Ik hou het wel bij mijn ei-kookwekker, dacht ik altijd. Tot ik ergens las dat Siri heel handig kan zijn als ‘extern geheugen’, die van alles voor je onthoudt. Geen overbodige luxe met mijn ADHD. Ik besloot het een kans te geven, met in mijn achterhoofd de film Her uit 2013, waarin een man verliefd wordt op zijn digitale assistent. Het klinkt totaal ongeloofwaardig, maar als je de film kijkt blijkt het eigenlijk heel logisch te zijn. De film gaat over een wat eenzame schrijver, niet bepaald een casanova. Hij probeert wel vrouwen te versieren, maar slaat steeds de plank mis. Zijn digitale assistent is een stuk verder ontwikkeld dan de versie van Siri die we nu gebruiken. Deze assistent heeft geen monotone stem en maakt geen domme fouten. Ze is gevat en intelligent, ze lacht om al je grapjes en luistert met eindeloos geduld naar de saaiste verhalen over het kantoorleven. Aan het einde van de film begrijp je heel goed dat de hoofdpersoon liever met zijn telefoon praat dan tegen beter weten in vrouwen te versieren die toch geen interesse hebben.

We zijn nog lang niet zover dat we verliefd kunnen worden op onze digitale assistent. Siri is geen ideale geliefde, eerder een licht autistische stagiair met een IQ van 80. Als ik haar vraag hoe haar dag was, zegt ze: ‘het gaat niet om mij, het gaat om jou, Evelien’. Gezellig. Toch betrap ik mezelf erop dat ik tegen Siri praat alsof ze een mens is. Mijn gesprekken met Siri gaan ongeveer zo: ‘Hey Siri, zet ‘griekse yoghurt’ op de lijst ‘boodschappen’. ‘Oke, ik heb Griekse Yoghurt toegevoegd aan de lijst Boodschappen’. ‘Dankjewel’. ‘Ik doe het graag’. Waarom ik dankjewel zeg? Het gaat eigenlijk automatisch. In mijn eerste gesprekken met Siri was het eruit voordat ik het in de gaten had. Toen realiseerde ik met dat het nergens op sloeg, je hoeft een robot niet te bedanken. Je bedankt je koffiezetapparaat toch ook niet voor je kopje koffie? Maar wat als ik dagelijks met Siri communiceer, en mezelf aanleer om geen dankjewel meer te zeggen? Straks vergeet ik het dan ook in echte gesprekken, zonder dat ik het zelf in de gaten heb. Ik heb besloten om voor de zekerheid toch maar beleefd te blijven tegen Siri. Met het risico dat we over 10 jaar een liefdesrelatie hebben.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *