Wetenschappelijk onderzoek

De eerste iPhone kwam in Nederland uit in 2008. Nog maar 11 jaar geleden dus. Voor die tijd had niemand 24/7 een camera bij zich, gebruikten we een routekaart om te navigeren, en was 9292 een telefoonnummer dat je moest bellen voor reisinformatie. Je kon een sms sturen naar je vrienden, en Snake spelen op je Nokia, dat was het wel. Best vreemd eigenlijk dat we in zo’n korte tijd zo afhankelijk zijn geworden van smartphones, we kunnen ons geen leven zonder meer voorstellen.

Omdat smartphones nog maar zo kort bestaan, is er nog weinig wetenschappelijk onderzoek naar gedaan. In 2008 waren de eerste iPhones nog heel exclusieve gadgets, het zou nog jaren duren voordat we aan verslaving gingen denken. Dit was trouwens met cocaïne net zo: toen cocaïne net ontdekt was in Europa werd het voorgeschreven tegen klachten zoals astma en maagproblemen, en werd het door soldaten gebruikt zodat ze minder voedsel nodig hadden. Ook blikjes coca cola bevatten cocaïne, Pas jaren later kwam men erachter dat coke heel verslavend is en kwam er wetgeving om gebruik en handel te verbieden.

De laatste jaren zijn er steeds meer wetenschappers die onderzoek doen naar smartphoneverslaving. Zoals dat gaat met wetenschappelijk onderzoek, gaat het allemaal langzaam en zorgvuldig, en worden er geen snelle conclusies getrokken. Afgelopen week schreven veel websites dat smartphoneverslaving misschien minder erg is dan tot nu toe gedacht. Dit nieuws is gebaseerd op een onderzoek, waarin onderzoekers statistieken van Apple ScreenTime hebben vergeleken met verklaringen van smartphonegebruikers zelf. Wat blijkt: smartphonegebruikers kunnen zelf geen betrouwbare informatie geven over hoe veel ze hun telefoon gebruiken. Mensen die hun telefoon veel gebruiken denken dat het wel meevalt, en mensen die hun telefoon helemaal niet zo vaak gebruiken denken dat ze zwaar verslaafd zijn. Apple ScreenTime bestaat pas sinds begin 2018, voor die tijd waren onderzoekers afhankelijk van apps zoals Moment, een app die bijhoudt hoe vaak je je telefoon gebruikt. Deze app deelt regelmatig statistieken over smartphonegebruik wereldwijd. Het probleem is alleen dat Moment wordt geïnstalleerd door een specifieke groep gebruikers, die niet representatief is voor de gemiddelde smartphonegebruiker. Je installeert Moment pas als je je telefoon minder wil gebruiken. Dankzij Apple ScreenTime kunnen onderzoekers een beter beeld krijgen van smartphonegebruik, jammer genoeg heeft Apple tot nu toe geen statistieken van gebruikers gedeeld.

De conclusie van de onderzoekers is dat onderzoeken die tot nu toe zijn gedaan naar ‘smartphoneverslaafden’ niet betrouwbaar zijn. Iemand die zichzelf ziet als smartphoneverslaafd, hoeft dat niet altijd te zijn. Sommige onderzoeken wezen erop dat mensen die hun smartphone veel gebruiken sneller depressief zijn of last hebben van angstklachten. Nu ontdekt is dat mensen hun telefoongebruik niet goed kunnen inschatten, denken de wetenschappers dat mensen die sowieso al depressief waren, zich misschien meer zorgen maken over hun smartphonegebruik en zichzelf sneller indelen in de groep ‘frequente smartphonegebruiker’. Dit betekent dus niet dat smartphoneverslaving geen echt probleem is. Er is alleen meer onderzoek nodig.

Libra

Eén van de beste manieren om je smartphone minder te gebruiken is door hem niet mee te nemen in je slaapkamer. Super simpel en effectief. Een tijdje geleden heb ik zelfs een wekker gekocht, omdat ik mijn smartphone ook als wekker gebruik, maar nu komt de pro-tip: dat is niet nodig. Het werkt veel beter om je smartphone buiten je slaapkamer te leggen, bijvoorbeeld in de gang, en dan gewoon je wekker zetten. Dubbele winst: je moet je bed uit om je wekker uit te zetten (snoozen is geen optie), en je slaapt beter omdat je ‘s nachts niet de hele tijd op je smartphone zit.

Dit ging gister bij mij een beetje mis, waardoor mijn kinderen vanmorgen 10 minuten te laat op school waren. Vlak voordat ik wilde gaan slapen las ik een artikel over de cryptomunt van Facebook, en ik was zo nieuwsgierig dat ik toch mijn smartphone maar heb meegenomen naar bed. Dit is het nieuws: Facebook gaat een eigen cryptomunt op de markt brengen, de Libra. Dit is een soort bitcoin, samen met grote partijen zoals Uber, Spotify en MasterCard. Met deze munt kan je super makkelijk betalen, binnen Facebook, maar ook in webshops en misschien uiteindelijk ook in winkels. Ik vind dit eerlijk gezegd een beetje eng, Facebook heeft al zoveel macht en weet zoveel van ons. Een voorbeeld: bijna elke website heeft wel een Facebook-icoontje met een link naar de Facebookpagina. Vaak zit in dit icoontje de Facebook-pixel gebouwd, waarmee Facebook bezoekers kan herkennen en volgen. Facebook weet dus niet alleen wie je bent, wie je vrienden zijn en waar je van houdt, ze kunnen ook je browsegedrag vrij nauwkeurig volgen. Via de Facebook-app op je telefoon weten ze waar je bent, en dan heb ik het nog niet eens over WhatsApp, dat eigendom is van Facebook.

Het enge hieraan vind ik dat Facebook totaal niet transparant is, en niet democratisch. Niet echt een prettig idee om steeds afhankelijker te worden van Mark Zuckerberg, ik ben benieuwd wat jullie hiervan vinden!

Boek en website!

Woehoe leuk nieuws! Zoals jullie weten ben ik al sinds mensenheugenis bezig met afkicken van mijn smartphone. Al vanaf het begin wilde ik hier een boek over schrijven, maar ik had het idee dat ik dit pas kon doen als ik afgekickt was. Wie wil nou een boek van een junkie lezen over afkicken?

MAAR

Ik heb besloten om het toch te gaan doen. Het wordt een boek met interviews met deskundigen, gecombineerd met wetenschappelijke info over hoe je smartphone je verslaafd houdt, misschien stukjes uit mijn junkie-dagboek, en een stappenplan voor je eigen detox. Vandaag heb ik een interview gegeven aan het tijdschrift Flair, en nu is er geen weg meer terug. Er komt zo snel mogelijk een website aan zodat ik mijn stukjes netjes bij elkaar heb. Ik zal deze stukjes natuurlijk gewoon op Facebook blijven posten, maar dan als link naar de website. Misschien komt er zelfs een podcast, maar first things first.

Alle tips en ideeën zijn welkom trouwens! Wil je geïnterviewd worden voor het boek, ken je iemand, heb je leestips, kijktips, kom maar door!

Oh en een kleine poll (reageer met een emoji op deze post, of in de comments):

Wat zou jij het liefst lezen in een boek over smartphone-verslaving?

👍 Interviews met deskundigen
❤️ 30 dagen smartphone detox
😂 Dagboek van een junkie
😮 Wetenschappelijke info over hoe je smartphone je verslaafd houdt

Proberen

Vandaag was de eerste dag dat ik het echt zonder smartphone heb geprobeerd. Met de nadruk op ‘geprobeerd’. Volgens iOS heb ik 1 uur en 56 minuten aan mijn telefoon besteed. Gelukkig is 1:16 daarvan YouTube, dat zijn mijn twee kleine schatjes geweest. Wel apart trouwens, als je het mij had gevraagd had ik gezegd dat ze ongeveer 40 minuten YouTube hadden gekeken. De tijd gaat sneller als je het leuk hebt, ofzo? De rest van de tijd heb ik besteed aan Runkeeper (om m’n hardlooptraining bij te houden, dit mag toch?!), en WhatsApp, 16 minuten zelfs. Terwijl ik dat juist niet zou doen, maar ja: communiceren met mijn schoonmaakster, speelafspraken voor de kinderen, allemaal dingen waar ik WhatsApp voor nodig had en die niet tot vanavond konden wachten. We zijn wél ook heel oldschool bij een vriendje langs gegaan die bij ons om de hoek woont, om te vragen of hij kwam spelen. Dat was best een succes, maar werkt alleen bij kinderen denk ik. Volgens mij had ik ook beloofd om vandaag mijn simkaart te verplaatsen: van mijn iPhone naar de CAT-bouwtelefoon. Is nog niet gebeurd. Ondanks dat ik het heel leuk vind en super gemotiveerd ben door al jullie reacties, vind ik het blijkbaar toch eng en moeilijk om écht de stap te zetten…

Still face paradigm

Ik las vandaag een artikel over de ‘still face paradigm’. Dit is een experiment uit de jaren ‘70 waarin moeders de opdracht krijgen om met hun baby te spelen, en dan ineens een ‘still face’ op te zetten, niet meer reageren op de baby en hem alleen nog aankijken. Alle baby’s reageren hetzelfde, in ongeveer deze volgorde: verbaasd, boos, verdrietig en wanhopig. Je ziet het in de video hieronder (vanaf 1:05). Het still face paradigm is bedacht om te onderzoeken wat het effect van ouders die niet adequaat reageren op hun kinderen, bijvoorbeeld door een depressie of drugsgebruik.

Onderzoeker Tracy Dennis-Dewary van de City University in New York heeft het still face paradigm gebruikt om te onderzoeken wat het effect van smartphones is op kinderen. Ze deed een experiment waarin ouders met hun kind speelden, en dan ineens een minuut lang vragen beantwoordden op hun smartphone. Het effect was vergelijkbaar met het ‘gewone’ still face paradigm: de kinderen reageerden boos en verdrietig, speelden minder met hun speelgoed en waren minder onderzoekend.

Er is nog heel weinig onderzoek gedaan naar het effect van smartphones op kinderen en baby’s, maar iedereen die kinderen heeft weet dat het best vaak voorkomt dat je smartphone de aandacht opeist, en op dat moment merk je niet wat het effect op je kinderen is. Mijn kinderen zijn al groter, maar als ik dit filmpje zie ben ik extra blij met m’n goede voornemen voor 2019.

Oh en ik heb vandaag voor de 2e keer hardgelopen, die marathon gaat zeker lukken 💪

2000 uur

Nadat ik vanmiddag mijn post op Facebook heb geplaatst, was ik best wel trots. Later op de dag las ik het artikel in de New York Times, dat eerlijk gezegd een beetje tegenviel. Een opsomming van wat je allemaal kan doen in de 1460 uur die we jaarlijks gemiddeld aan onze telefoon besteden. Ik ben bang dat ik mijn telefoon meer dan gemiddeld gebruik, dus ik maak er 2000 uur van. Tweeduizend uur! Dat is absurd veel. Ik werk 24 uur per week, in 2000 uur zitten 83 werkweken. Ik zou dus een tweede carrière kunnen beginnen met de gewonnen tijd. En een derde.

“2000 uur” verder lezen

Perfect

Het is vandaag 2 januari. Ik ben middenin een uit de hand gelopen opruimsessie. Het begon met gewoon opruimen, doel was om de koffers van de kerstvakantie uit te pakken. Halverwege besloot ik dat ik te weinig ruimte had voor alle spullen, en fietste ik naar de Kwantum om een kast te kopen. De dame bij de kassa gaf een stuk touw mee, ze maakte zich geloof ik zorgen dat het niet zou lukken op de fiets. Maar ik woon dichtbij de Kwantum en het was gewoon een pakket, geen hele kast, dus niks aan de hand. Tijdens het monteren bleek de kast veel groter dan ik dacht, en paste eigenlijk alleen op de plek waar de boekenkast stond.

“Perfect” verder lezen