WiFi

Ik heb vandaag mijn smartphone nog vrijwel niet gebruikt, maar gisteravond heb ik tot na twaalven op mijn laptop zitten dwalen (ken je dat, dat je soort van half een tv-programma kijkt, en dan ondertussen allemaal tabbladen open hebt met nieuwswebsites en social media, en dat je echt wil gaan slapen maar het lukt niet om het uit te zetten). Vorig jaar heb ik een tijdje thuis helemaal geen internet gehad, ik denk erover om dat weer te doen.

Continue reading “WiFi”

Proberen

Vandaag was de eerste dag dat ik het echt zonder smartphone heb geprobeerd. Met de nadruk op ‘geprobeerd’. Volgens iOS heb ik 1 uur en 56 minuten aan mijn telefoon besteed. Gelukkig is 1:16 daarvan YouTube, dat zijn mijn twee kleine schatjes geweest. Wel apart trouwens, als je het mij had gevraagd had ik gezegd dat ze ongeveer 40 minuten YouTube hadden gekeken. De tijd gaat sneller als je het leuk hebt, ofzo? De rest van de tijd heb ik besteed aan Runkeeper (om m’n hardlooptraining bij te houden, dit mag toch?!), en WhatsApp, 16 minuten zelfs. Terwijl ik dat juist niet zou doen, maar ja: communiceren met mijn schoonmaakster, speelafspraken voor de kinderen, allemaal dingen waar ik WhatsApp voor nodig had en die niet tot vanavond konden wachten. We zijn wél ook heel oldschool bij een vriendje langs gegaan die bij ons om de hoek woont, om te vragen of hij kwam spelen. Dat was best een succes, maar werkt alleen bij kinderen denk ik. Volgens mij had ik ook beloofd om vandaag mijn simkaart te verplaatsen: van mijn iPhone naar de CAT-bouwtelefoon. Is nog niet gebeurd. Ondanks dat ik het heel leuk vind en super gemotiveerd ben door al jullie reacties, vind ik het blijkbaar toch eng en moeilijk om écht de stap te zetten…

Still face paradigm

Ik las vandaag een artikel over de ‘still face paradigm’. Dit is een experiment uit de jaren ‘70 waarin moeders de opdracht krijgen om met hun baby te spelen, en dan ineens een ‘still face’ op te zetten, niet meer reageren op de baby en hem alleen nog aankijken. Alle baby’s reageren hetzelfde, in ongeveer deze volgorde: verbaasd, boos, verdrietig en wanhopig. Je ziet het in de video hieronder (vanaf 1:05). Het still face paradigm is bedacht om te onderzoeken wat het effect van ouders die niet adequaat reageren op hun kinderen, bijvoorbeeld door een depressie of drugsgebruik.

Onderzoeker Tracy Dennis-Dewary van de City University in New York heeft het still face paradigm gebruikt om te onderzoeken wat het effect van smartphones is op kinderen. Ze deed een experiment waarin ouders met hun kind speelden, en dan ineens een minuut lang vragen beantwoordden op hun smartphone. Het effect was vergelijkbaar met het ‘gewone’ still face paradigm: de kinderen reageerden boos en verdrietig, speelden minder met hun speelgoed en waren minder onderzoekend.

Er is nog heel weinig onderzoek gedaan naar het effect van smartphones op kinderen en baby’s, maar iedereen die kinderen heeft weet dat het best vaak voorkomt dat je smartphone de aandacht opeist, en op dat moment merk je niet wat het effect op je kinderen is. Mijn kinderen zijn al groter, maar als ik dit filmpje zie ben ik extra blij met m’n goede voornemen voor 2019.

Oh en ik heb vandaag voor de 2e keer hardgelopen, die marathon gaat zeker lukken 💪

2000 uur

Nadat ik vanmiddag mijn post op Facebook heb geplaatst, was ik best wel trots. Later op de dag las ik het artikel in de New York Times, dat eerlijk gezegd een beetje tegenviel. Een opsomming van wat je allemaal kan doen in de 1460 uur die we jaarlijks gemiddeld aan onze telefoon besteden. Ik ben bang dat ik mijn telefoon meer dan gemiddeld gebruik, dus ik maak er 2000 uur van. Tweeduizend uur! Dat is absurd veel. Ik werk 24 uur per week, in 2000 uur zitten 83 werkweken. Ik zou dus een tweede carrière kunnen beginnen met de gewonnen tijd. En een derde.

Continue reading “2000 uur”

Perfect

Het is vandaag 2 januari. Ik ben middenin een uit de hand gelopen opruimsessie. Het begon met gewoon opruimen, doel was om de koffers van de kerstvakantie uit te pakken. Halverwege besloot ik dat ik te weinig ruimte had voor alle spullen, en fietste ik naar de Kwantum om een kast te kopen. De dame bij de kassa gaf een stuk touw mee, ze maakte zich geloof ik zorgen dat het niet zou lukken op de fiets. Maar ik woon dichtbij de Kwantum en het was gewoon een pakket, geen hele kast, dus niks aan de hand. Tijdens het monteren bleek de kast veel groter dan ik dacht, en paste eigenlijk alleen op de plek waar de boekenkast stond.

Continue reading “Perfect”